Mama z ADHD: Jak przetrwać Bostonkę, brak wsparcia i nie zwariować? Moja (nie)perfekcyjna codzienność.

Bycie mamą z ADHD to ciągła walka z przebodźcowaniem, która w obliczu świątecznego chaosu przybiera na sile. Gdy do codziennej walki z bałaganem dochodzi nagła choroba dziecka, taka jak Bostonka, a w domu zamiast wsparcia zastajesz pustkę i brak zrozumienia, łatwo jest pęknąć. Ale to właśnie w takich chwilach odkrywamy swoją największą siłę.

Samotność w duecie i „schody wstydu”

Mówi się, że w święta nikt nie powinien być sam. A jednak można stać przy kuchni od świtu, ogarniać chore dziecko, zajmować się psem i czuć się najbardziej samotną osobą na świecie, mimo że w drugim pokoju ktoś fizycznie jest.

Na moich schodach od trzech tygodni zalega piach i długa sierść Alexa. Ten widok to dla mnie pomnik braku wsparcia. To namacalny dowód na to, że w tym domu jest tylko jedna para rąk, która dba o to, by ten statek nie zatonął. Moja. Wybranie „olania” sprzątania na rzecz spokoju ducha było najtrudniejszą, ale i najzdrowszą decyzją tych świąt.

Bostonka u dziecka – kiedy „ciii” staje się lekiem

Gdy Alicja obudziła się z wysypką na dłoniach, stopach i w buzi, wiedziałam, że czeka nas trudny tydzień. Diagnoza: Bostonka. U lekarza, mimo bólu i stresu, moja córka pokazała niesamowitą dzielność. „Alcia ma ała, Alcia ma kropki w buzi” – mówiła cichutko. A kiedy poprosiłam ją o spokój, przyłożyła paluszek do ust i zrobiła najsłodsze „ciii” na świecie.

To tulenie się Alicji do mamy, ta bezgraniczna ufność, to dla mnie jedyny plaster na rany zadane przez brak pomocy i kłótnie. Kocham ją nad życie i to dla niej buduję naszą nową, lepszą rzeczywistość.

Alex i dieta BARF: Partnerstwo w milczeniu

W mojej głowie jako mamy z ADHD ciągle tyka wyrzut sumienia: „Czy Alex miał wystarczająco długi spacer?”. Przez brak ogródka moje spacery z nim są częstsze niż u większości psów, ale w dniu wizyty u lekarza Alex musiał poczekać. Dostał tylko 30 minut rano i… nic się nie stało.

Alex rozumie więcej, niż nam się wydaje. On nie ocenia brudnego blatu w kuchni, nie mówi mi, że „mi odjebało”, gdy proszę o pomoc. On po prostu jest. Dzięki temu, że mam opanowany system żywienia (dieta BARF), karmienie go to jedyna rzecz, która nie dodaje mi stresu w tym tygodniu.

Hiperfokus mamy z ADHD: Jak napisałam 58 stron e-booka?

Ludzie pytają, jak przy chorym dziecku i braku wsparcia w domu można stworzyć profesjonalny produkt. Odpowiedź to hiperfokus. Mój mózg z ADHD w chwilach największego napięcia potrafi stworzyć tunel, w którym liczy się tylko cel.

Te 58 stron e-booka o BARF, które właśnie ukończyłam, to moja tratwa ratunkowa. Pisałam je, gdy Alicja spała, i gdy mąż wracał pijany nad ranem. To nie jest projekt „perfekcyjny” – to projekt mojego przetrwania i przyszłej niezależności.

Wybieram spokój w dłoniach

Mój blog to Spokój w dłoniach. I choć dziś te dłonie drżą z przemęczenia, a podłoga w kuchni prosi o litość, wybieram to, co ważne. Olałam schody. Olałam staranie się dla kogoś, kto tego nie widzi i nie docenia. Wybieram smarowanie kropek Alicji, głaskanie Alexa i pisanie mojej własnej historii.

Jeśli też czujesz się „samotna w związku”, jeśli słyszysz, że to Ty masz „bardziej się starać” – wiedz, że nie jesteś sama. Moje cappuccino bywa zimne, mój dom jest pełen piachu, ale moje serce jest już prawie wolne. Bo wiem, że dam sobie radę.

Na sam koniec chcę Cię zaprosić do innego kawałka mojej codzienności. Jeśli masz ochotę zajrzeć, jak wygląda praca zdalna z dzieckiem i psem – bez lukru, bez instagramowej ciszy, za to z kawą, bałaganem i małymi momentami, które trzymają mnie w pionie – ten wpis czeka na Ciebie. To spokojna opowieść o dniu, który nie jest idealny, ale jest prawdziwy. I dokładnie taki ma być. 🤍